Εδώ και 4 μέρες υπονομεύουν οι 6 στην ΟΛΜΕ την απεργιακή κινητοποίηση στις 21/3 κι αυτό συνεχίζεται μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, καθώς βρισκόμαστε 3 ημέρες πριν την κινητοποίηση και δεν υπάρχει ακόμη ανακοίνωση της ομοσπονδίας. Όμως, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Την Πέμπτη 13/3 έγινε η τελευταία συνεδρίαση του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ. Παραβρέθηκαν οι διωκόμενοι Χοτζόγλου και Χαρτζουλάκης, ένα ακόμη μέλος του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Πειραιά και αρκετοί/ες συνάδελφοι/ισσες από την ΕΛΜΕ. Με την παρουσία τους είχαν στόχο να μεταφέρουν στο Δ.Σ. το αίτημα για κινητοποίηση στις 21/3, με 3ωρη+3ωρη στάση από ΟΛΜΕ και ΕΛΜΕ, ώστε να μετατραπεί σε 24ωρη απεργία, πρώτη ολοκληρωμένη απεργιακή απάντησή του κλάδου στον εγκληματικό αυταρχισμό του υπουργείου παιδείας.
Η απόφαση για τις στάσεις εργασίας λήφθηκε με ομοφωνία!... Ωστόσο, δεν καταλήχθηκε ο τόπος της κινητοποίησης, καθώς οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ προτείναμε με έμφαση να υπάρξει κινητοποίηση στο κέντρο της Αθήνας, οι ΣΥΝΕΚ δήλωσαν ότι δεν ήταν έτοιμοι να απαντήσουν, ΠΕΚ και ΔΑΚΕ πρότειναν το υπουργείο, και η ΑΣΕ δήλωσε ότι συμφωνεί με το κέντρο της Αθήνας, αλλά δεν βάζει βέτο και για το υπουργείο. Έτσι, συμφωνήθηκε ότι το Σαββατοκύριακο (15-16/3) οι ΣΥΝΕΚ θα τοποθετηθούν στη διαβούλευση και η ΠΕΚ ίσως επανεξετάσει τη θέση της, ώστε να διαμορφωθεί πλειοψηφία.
Στο ΔΣ τονίσαμε ότι η κινητοποίηση της 10/3 στο Υπουργείο δεν συγκέντρωσε ικανοποιητικό αριθμό συναδέλφων/ισσών, και η πολιτική ηγεσία αρνήθηκε να συναντηθεί μαζί μας. Αντίθετα, το κέντρο προσφέρει τη δυνατότητα να παραχθεί κινηματικό, συνδικαλιστικό, πολιτικό γεγονός πολύ μεγαλύτερης εμβέλειας και ταυτόχρονα να είναι και πιο μαζικό. Στην αντίρρηση ότι στο κέντρο δεν απευθύνεσαι στον καθ’ ύλην αρμόδιο υπουργό, επαναλάβαμε ότι ούτε στις 10/3 υπήρξε συνάντηση, ότι θα μπορούσαμε να επιδιώξουμε συνάντηση στο κέντρο με την πολιτική ηγεσία του υπουργείου στη Βουλή και τρίτον ότι η ομοσπονδία είχε ζητήσει ήδη συνάντηση με τον υπουργό για τις επόμενες ημέρες για μια σειρά θεμάτων, και αν ο τελευταίος αντικατασταθεί – όπερ και εγένετο – η συνάντηση θα γίνει σίγουρα με τη νέα ηγεσία.
Από εκεί και μετά άρχισε μια συστηματική προσπάθεια υπονόμευσης η οποία συνεχίζεται. Κανείς δεν απάντησε μέσα στο Σαββατοκύριακο εκτός από την ΑΣΕ που έστειλε ένα σχέδιο ανακοίνωσης, το οποίο για προφανείς λόγους δεν συγκεκριμενοποιούσε τον τόπο. Τη Δευτέρα το πρωί (17/3) στείλαμε εμείς μήνυμα καλώντας τους να απαντήσουν για να βγει ανακοίνωση. Πρώτη απάντησε η ΠΕΚ ότι επιμένει για το υπουργείο και μετά οι ΣΥΝΕΚ δήλωσαν, επίσης, ότι συμφωνούν με ΠΕΚ και ΔΑΚΕ για υπουργείο. Παρά τη σαφή διαφωνία μας και προκειμένου να μη χαθεί άλλος χρόνος, προτείναμε κάποιες αλλαγές στο κείμενο χωρίς φυσικά να αποδεχόμαστε την πρόταση για υπουργείο. Η πρώτη απάντηση για το κείμενο ήρθε από την ΑΣΕ, και το απόγευμα απάντησε και η ΠΕΚ. Σήμερα, Τρίτη 18/3 το μεσημέρι έστειλε η ΔΑΚΕ μια πρόταση ανακοίνωσης που μοιάζει περισσότερο με τηλεγράφημα...
Και αναρωτιόμαστε: ανεξάρτητα από την ορθότητα ή όχι της επιλογής του χώρου της συγκέντρωσης, πιστεύει κάποιος σοβαρά ότι με μια ανακοίνωση που θα εκδοθεί στην καλύτερη περίπτωση την Τρίτη 18/3 το μεσημέρι, θα μπορούσε να οργανωθεί με επιτυχία κινητοποίηση την Παρασκευή στις 21/3 και μάλιστα απεργία; Πότε θα προκηρύξουν οι ΕΛΜΕ τις επιπλέον στάσεις εργασίας; Ποια πίεση μπορεί να ασκηθεί στη ΔΟΕ και την ΠΟΣΕΕΠΕΑ για συμμετοχή, ώστε να προσλάβει χαρακτήρα πανεκπαιδευτικό η κινητοποίηση;
Η εκπαίδευση βρίσκεται σε πόλεμο με την κυβέρνηση των διώξεων, των απολύσεων και της φτωχοποίησης. Εκπαιδευτικοί απολύονται, για τη συνδικαλιστική τους δράση, πρώτη φορά μετά τη χούντα, δημόσια σχολεία εκχωρούνται στο ιδιωτικό κεφάλαιο λες και είναι οι εθνικές οδοί που παραχωρούνται στις ιδιωτικές εταιρείες, τα πειθαρχικά συμβούλια κόβονται και ράβονται στα μέτρα της κυβέρνησης για να βγάζουν τις επιθυμητές αποφάσεις και οι 6 της ΟΛΜΕ ή ζουν σε παράλληλο σύμπαν ή στηρίζουν τις κυβερνητικές επιλογές όσο αντιεκπαιδευτικές και αντεργατικές κι αν είναι. Οφείλουν, όμως, να γνωρίζουν ότι μπορείς να κοροϊδεύεις λίγους για πολύ καιρό, πολλούς για λίγο, αλλά όχι όλους για πάντα! Όταν η πλειοψηφία του Δ.Σ. μιας ομοσπονδίας μετατρέπεται σε ομάδα αδράνειας και υποταγής, αντί να υπερασπίζεται τους εργαζόμενους, τότε δεν μιλάμε για συνδικάτο, αλλά για μηχανισμό υπονόμευσης.
Ο κλάδος δεν έχει να περιμένει τίποτα από τον κυβερνητικό συνδικαλισμό. Χρειάζεται σωματεία μαχητικά, όχι σφραγίδες συναλλαγής και υποταγής. Αρκετά με τις υπεκφυγές και τα προσχήματα. Οφείλουν να ξεκαθαρίσουν με τις πράξεις τους με ποια πλευρά θα συνταχθουν. Με τους/ τις συναδέλφους/ισσες ή απέναντί τους;;;
Η εκπαίδευση χρειάζεται οξυγόνο για να αναπνεύσει! Και θα αναπνεύσει όταν ανατρέψει αυτήν την πολιτική και την κυβέρνηση που την εκφράζει, όσα εμπόδια κι αν χρειαστεί να ξεπεράσει.
ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου